amial

Як ты там? Можа ты сумуеш? Табе цяжка дыхаецца і не спіцца спякотнымі начамі, і ты слухаеш як праязджае апошні трамвай ці тралейбус. Твая душа і сэрца стаміліся ад адзіноты, а абыякавасць людзей, што цябе акаляюць, балюча раніць цябе; ці так гэта? Я сёння першы раз падумаў пра цябе, мая мілая! Падумаў, ну як ты там адна, такая далёкая, але вельмі блізкая. Што бачыла гэтым летам? Што ты слухаеш у сваім плэеры? Ці ела ты ўжо мядовую дыню? Якая ў цябе парфума?

Вось бы нам пакупацца разам у Прыпяці! Я цябе чакаю… Толькі дзе ты…? Я вельмі хачу пабачыць твае вочы і кончыкамі пальцаў дакрануцца да тваіх плячэй. Я цябе шукаю…

                                       
 Учора быў Вялікдзень для душы, а заўтра вялік дзень для Радзімы!!!

 
Сягоньня сьвята, і я сьвяткую,
замест у царкоўцы — у небе аўтар,
сэрца малітву пяе сьвятую
Табе, сусьвету любы Ўладар.
Ларыса Геніюш

                                        
Калі табе падабаецца дзяўчына.... бачыш яе ў сваіх снах.... жадаеш стаць бацькам.... яе вочы.... на пікнік пад стoгадовыя хвоі.... разам у Вільню.... пах ванілі... проста моўчкі па начных вуліцах... басанож па жоўтаму пясочку... і толькі надпіс... але яна НЕ маё ШЧАСЦЕ. 
 
.... самая прыгожая.

                                      

Мая зямля - пад Крыжом. Мая зямля - пад белымі крыламі...
Тут самы цёплы дождж і самы белы снег.
Тут жылі, жывуць і будуць жыць - вера, надзея і любоў!
Мая мара...
Мая свабода...
Беларусь...

 

Надыходзіць момант і ўсё змяняецца, амаль усё, ужо літаральна сёння, трошкі ўчора - і тваё новае заўтра перапоўніць цябе ўдзячнасцю. Так прыемна адчуваць пасля доўгіх блуканняў палёгку ў сваім сэрцы. Столькі пытанняў, а адказ адзін. Веліч Праўды той свабоды, якую ты абраў, дае супакой і надзею. Быць светлым так патрэбна самаму сабе, і таму хто побач, і таму хто далёка...  Прыйду з чыстым сэрцам, са схіленаю галавою, басанож.  Я веру, я абавязкова дайду, я адгукнуся, я змагу – бо я люблю...

 

Тут гучыць беларуская мова, час ад часу дуда, кожны дзень “нараджаецца” Збаўца, ды працуе адзін Добры чалавек, у якога алергія на сонейка! Тутака сумна і весела, а яшчэ маецца шмат мармуровых лесвіц. Тут колісь жыў Томаш Зан, а зараз жыве рыбка. Эх, гэта – МУЗЕЙ!!!

Хрыстос васкрос!..
К Табе, о Божа,
І я ў дзень гэты просьбу шлю:
Хай Беларусь, мая старонка,
Уваскрэсне к вольнаму жыццю!
Я.Купала, 1911

...маё пёрка калі-небудзь упадзе на далонь Таго, Хто даў мне ўсё... 

Рана ці позна, але Беларусь увойдзе ў склад Еўразвяза. І вось цікава. У нас, пасля доўгага маўчання, зноў у кішэнях "загамоняць" металічныя грошы. Мы будзем кідаць нашыя еўраманеткі ў брыль вулічнага музыкі, старацца сплавіць спадарыне за вакенцам у метро, іх, у сваіх руках, як вялікі скарб, будуць трымаць малыя дзеткі ў школьным буфеце, а на калідорах будзе чутны звон, гэта на іх будуць граць ужо больш дарослыя. Яны заблішчаць на дне фантана, што на Панікоўцы, ім будзе адведзена тая частка гаманка, дзе зараз пуста альбо мы захоўваем нейкія дробязі. У нас будуць свае манеты - "круглы" гонар любой еўрапейскай нацыі. І тут узнікае пытанне: - А якія выявы будуць на іх? Аб гэтым я ўжо доўга думаю. На галоўнай, вартасцю 2 еўра, можна змясціць выяву нашай нацыянальнай святыні - Крыж Еўфрасінні Полацкай, ці літару "Ў", ды і Кастусь Каліноўскі варты гэтага. А колькі ў нас помнікаў архітэктуры. Ці гэта можа быць выява простай беларускай жанчыны ў намітцы.

Якой будзе Наша еўраманета...?

Карпаты. 27 ліпеня 2006 г. На плечы накінуў Наш сцяг. Позірк у бок Румыніі. Гара Гавэрла, так высока я яшчэ не ўзбіраўся. Ля Крыжа хаатычна набіраеш смску. Раптоўна да цябе падыходзіць малады украінец і пачынае казаць пра Нашу Беларусь, пра Наш народ, пра падзеі сакавіка. Ты ветлівы, імкнешся быць уважлівым - усмешка і ... далей набіраеш гэтую чортаву смску!  Толькі потым я зразумеў ... Першы раз у жыцці звярталіся да мяне, як да беларуса. Да таго, хто з'яўляецца часткай нацыі. Звярталіся да Майго народа, а я набіраў нейкія літаркі, націскаў на маленькія кнопачкі,  глядзеў на маленькі экран маленькага тэлефона, паводзіў сябе, як сапраўдны маленькі чалавечак . А побач шчыры чалавек... Прафукаў шчырасць. Як проста не ўбачыць, не пачуць і не зразумець нешта такое значнае. А яшчэ думаеш, што сэрца ў цябе Вялікае...
Вакол горы, іншае паветра і толькі потым прыходзіць адчуванне, што ты можаш быць вышэй за горы, дыхаць адным паветрам з ветрам і быць Шчырым для Шчырых людзей. 
Даруйце мне, паважаны Украінец. Дзякуй табе Закарпацце!